Pastorada de Santa Orosia

           SALUDO     MAYORAL   1 ¡Atención pido, señores,     a todos en general,     con el permiso de ustedes     aquí me pongo a charrar!   2 ¡Asísteme, Santa mía,     que es mucho mi atrevimiento     y algo escaso mi talento     para obsequiar a tu romería     con su merecido contento!   3 Bienvenidos seáis todos     a este monte tan sagrado,     con la sangre de Orosia     bendecido, y engalanado     hoy con vustra presencia!   4 Aquí nos tienes a todos,     Patrona de esta Montaña,     nadie ha faltado a tu cita,     un año mas te acompañan:   5 Tus danzantes incansables     con su músico excepcional,     tus cruceros admirables,     símbolo de cada lugar.   6 Tus banderistas forzudos,     los que abandian las campanas,     los cantores de tus glorias,     los que portan tu peana.   7 Tu buen romero de Arto,     recuerdo de aquella gran romería     que en otros tiempos venía     de Guarga y la Galliguera.   8 Aquí están, Orosia mía,     tus numerosos devotos,     que escoltando a tu Cabeza     hemos vuelto a recorrer,     a pie, como tú lo hiciste,     el escabroso camino     de tu glorioso martirio.   9 ¡Orosia, mira a estas gentes,     que de tan lejos vinieron,     y agradece dulcemente     la fe que en su acción pusieron!        ¡PUNTO!     MAYORAL  10 Nusotros semos pastores,     gente de poqueta escuela,     pero por ser hoy a fiesta,     a mas grande celebrada     por toda esta redolada,     juntos nos divertiremos     con a nuestra pastorada!  11 Prencipiará o repatán.     ¡No sos fieis do que os diga,     que ye algo pelafustán,     y le gusta d'empinar a bota!     REPATAN  12 Ea, pues, señor, comienzo,     y comienzo por beber! (trago)     Tamién os santos bebieron!     Luego ya dejaré a bota!     ¡¡Mas a bota nola dejo!!  13 Y bailaré y danzaré,     y daré saltos d'alegría,     porque a la devina Orosia     es tanto lo que la quiero,  14 que daría por ella mi alma,     mis crabas y mis borregos     mis carneros, mis ovejas,     ¡¡y hasta la bota que tengo!!     ¡¡Viva la devina Orosia!!     MAYORAL  15 ¿Quien l'habrá enseñau de modos?     ¡Cuidiau una garrotada! (Amenaza)     ¡Ya bebe segunda vez!! (rep. bebe)     Cuánto va que s'emborracha!  16 Y ahora charremos do mundo     que como tanto cambea,     ¡yo no sé o que ha pasau     que hasta o nuestro     programa ha cambeau!  17 A tos os aquí presentes,     yo os pido vuestro permiso,     pa que ahora podamos fer,     o que aquí nunca se fizo.  18 ¿Qué cosa más natural,     que en una fiesta cantar?     Y si Orosia fue una muller,     ¿qué cosa más natural,     que aquí hoy cante una muller?     CANTO  19 ¿NADIE SE BE D'ESTRAÑAR,     SI AQUI CANTA UNA MULLER,     SOLO A OROSIA QUIERO HONRAR,     QU'ELLA TAMIEN FUE MULLER!  20 ¡HAY UN DÍA EN EL AÑO     QUE RELUCE MAS QU'O SOL,     YE O VENTICINCO DE JUNIO     O DÍA QUE MAS QUIERO YO!  21 ¡YE OROSIA CON SU MIRADA     A QUE A TODO MONTAÑES,     ESTES ALLÍ ANDE ESTES,     TA ESTE MONTE NOS LLAMA!     REPATAN  22 Este mozo tan cuartudo,     ye l'unico municipal     que cudia o nuestro lugar.  23 ¡Escuchar con atención      os consellos que sos da      pa qu'en esta reunión      no falte a formalidá!  24 ¡Bueno será qu'os cofléis,     y bien rempantigaus estéis!     Si al caso os esmelicáis,     Dios quiera no sos pichéis.     No sucesa que do espanto,     con o suelo medio chompo,     nos agarréis vel quebranto!  25 ¡Si por un casual os halláis     un siñal entiparraus,     u bella miajeta rinchaus,     l'apretáis o culo a bota     y os echáis buen lamparazo!  26 ¡Tengan cuidau as zagalas,     no sos fizen as chardaganas,     que cuando apreta a calor,     campan nas mediodiadas     a saber qué espabiladas!     MAYORAL  27 A este zagal tan salau     que quiere ser diputau,     le voy a dar un recau:  28 ¡Cuando vayas ta Madrí,     ta Zaragoza u Bruselas,     les dices a os jerifates     que se quiten as orejeras!  29 ¡Que ya ye hora de parar!     ¡Prou con tanto retacular!     ¡prou de no ver cosa más,     qu'os nuestros pueblos espaldar!  30 ¡Hay que buscar la manera     de que tanto lugar muerto     en Guarga y a Galliguera,     na Bal de Basa y o Sobrepuerto     se vuelvan luego a endrezar!  31 ¡Entre todos hay que fer,     qu'esta que ye a nuestra tierra,     cuanto antes guelba a ser     o que en otros tiempos yera!  32 ¡Que en tal día como hoy,     estas hermosas praderas     se guelban pronto a llenar     de cruces y de banderas!     REPATAN  33 ¡Si a nuestra forma d'hablar     a alguno se l'antoja estraña,     no se debeba olvidar,     qu'asinas ye como charron,     por toa esta alta Montaña,     muchismas generacions!  34 ¡Aunque sabemos inglés     y un siñal de japonés,     no nos da miaja e vergüenza     de charrar como charrón     os nuestros padres y abuelés!  35 ¿Por qué siempre o d'os demás     tie que ser mejor qu'o nuestro?     ¡¡Yo pienso seguir charrando,     como o mío abuelo charró!!     CANTO  36 CON TANTA TITULACION     A VECES YO ME MAREO,     UNOS DICEN QUE ESPAÑOL,     OTROS QUE SOY EUROPEO,     Y OS OTROS QUE D'ARAGON.  37 ESTO YA PA MI O PRIMERO:     QUE SOY ALTOARAGONES,     CON SANGRE DEL PIRINEO,     Y, COMO OROSIA, UN MONTAÑES.     MAYORAL  38 Este mesache ye o sastre,     el ye o que nos ha fustiau     os chalecos y os calzons     con os que hoy     nos himos acicalau.  38 ¡Muchismos años himos ido     medianamente acotraciaus!     ¡Mas pa pagar os trajes nuevos,     cuasi cuasi m'a arruinau,     pues he precisau vender     a metá do mío ganau!  40 ¿Me podría explicar alguno,     por qué si algo quies comprar,     todo te cuesta a millón     y si o nuestro quies vender,     precisas recomendación,     u lo tiens que regalar?     REPATAN  41 ¡Ay, mayoral, mayoral,     no entres en profundidades,     porque te pues atrascar!     ¡Yo si tiengo una pregunta,     que no más tú la pué contestar!  42 Si nunca te vagó e casate,     y siempre fués un paxariquero,     a ormino dando gracias a Dios     por conservate soltero;  43 ¿por qué ahora de viejo tuezo,     ten vas tas Ferias de Plan,     y te s'ha puesto no pescuezo,     de que te tiens que casar?  44 Aunque nos tiempos que corren,     aguantar o casamiento     hasta l'ultimo aliento     ye o mejor procedimeinto     d'alcazar la gloria eterna,  45 acuérdate do dicho antiguo,     que cantaba o sastre Cortillas:     'De viello nunca te cases,     porque o casase de viello     viene a resultar o mismo,     qu'ir a pescar sin anzuelo'.     MAYORAL  46 Este ye o zaguer danzate     que hoy sos quiero presentar,     ye tamién un emigrante,     como tanto montañés.     ¡Escuchar na suya voz,     o que hoy sos quie contar!     DANZANTE  47 D'estos altos Pirineos,     bien lejos m'en tuve qu'ir,     cuando yo aun era un mocé,     ta otras tierras a vivir.  48 Pero o día que m'en fui,     a Orosia le prometí,     qu'estase ande yo estase,     o venticinco de junio,     tos os años yo vendría     ta este monte d'Auturia.  49 Asinas lo feba o mio padre     y a él l'en enseñó mi abuelo;     asinas s'ha fecho siempre,     den que se tie acordanza,     en Yebra, que ye o mio pueblo,     y en toda esta redolanza.  50 ¡Qu'os nuestros mocés     aprendan con cariño esta lición,     pa que ispues ellos mantengan     esta viella tradición!.     CANTO  51 NO T'OLVIDES DE GOLBER     TANDE TU PADRE NACIO     PORQUE O ARBOL SIN RAÍZ     MUCHO NON PODRA VIVIR.     MAYORAL  52 Y dejando a chanzoneta,     a Orosia licencia pido,     para poder explicar     con tu gracia y con tu auxilio     a este auditorio que está     muy atento y muy benigno     tu vida, muerte y prodigios.     ¡Pero antes de encomenzar,     bailaremos una vuelta! PUNTO.     ELOGIOS A LA SANTA     De Bohemia era Orosia... (Punto)     CULMINACION DE LOS ELOGIOS     MAYORAL    ¡Que os paice, oyentes míos,     qué vida tan milagrosa,     qué inocencia, qué virtudes,     y qué muerte tan dichosa!     Los ángeles desde el cielo     le bajaron la corona,     y en la palma la subieron,     ellos mismos a la gloria.     La Suprema Trinidad,     por su grande fortaleza,     le concedió muchas gracias,     y muy grandes preferencias.     En las malignas tronadas     nos defiende de la piedra,     de las grandes avenidas,     de los rayos y centellas.     En los partos peligrosos     es una gran medianera,     y por ella conseguimos     el beneficio del agua.     Ella cura endemoniados     ella a los enfermos sana,     ella asiste al afligido     y al que con fervor la llama.     DESPEDIDA     MAYORAL     Y en fin, Santa mía,     comenzaré a despedirme     por este templo sagrado,     esa fuente deliciosa     y por este florido prado.     Adiós la Cueva de Orosia,     también la iglesia que fue     Teatro de su martirio,     de sus reliquias descanso     Adiós al Señor Rector,     cabellero muy honrado,     y al señor Predicador,     panegirista afamado.     Adiós al Señor Alcalde     y demás de Ayuntamiento.     Adiós todos los devotos     que habéis venido a este Puerto.     Gracias por vuestra atención,     yo de todos me despido.     Dios nos dé su Gloria Eterna     por los siglos de los siglos.     Punto.